𝐓𝐨𝐫𝐬𝐜𝐡𝐥𝐮𝐬𝐬𝐩𝐚𝐧𝐢𝐤

می‌دانی چی فکر می‌کنم؟ به نظرم خاطره‌ها شاید سوختی باشد که مردم برای زنده ماندن می‌سوزانند. تا آنجا که به حفظ زندگی مربوط می‌شود، ابداً مهم نیست که این خاطرات به درد بخور باشند یا نه. فقط سوخت‌اند. آگهی‌هایی که روزنامه‌ها را پر می‌کنند، کتاب‌های فلسفه، تصاویر زشت مجله‌ها، یک بسته اسکناس ده هزار ینی، وقتی خوراک آتش بشوند، همه‌شان فقط کاغذند. آتش که می‌سوزاند، فکر نمی‌کند، آه، این کانت است، یا آه، این نسخۀ عصر یومیوری است، یا چه زن قشنگی! برای آتش اینها چیزی جز تکه کاغذ نیست. همه‌شان یکیست. خاطرات مهم، خاطرات غیرمهم، خاطرات کاملاً بدرد نخور: فرقی نمی‌کند ــ همه‌شان فقط سوخت‌اند.

پس از تاریکی – هاروکی موراکامی

دستش و رها کردم ، گذاشتم به تنهایی از دره بپره و تنها پرواز کنه ، گفت دارم میرم ! حرفی نداری ؟
نگاهش کردم ، درد و تو چشمام دید ؛ اما پرید .
دیگه ازش خبری نشد آخر نفهمیدم از دره پرت شد یا شروع کرد به پرواز کردن ، اما تو دلم موند که بهش بگم : دیوونه ! تو پریدی ، همونجا قلبِ منم همراه خودت پرت کردی پایین.